گاهی اوقات دل ِ آدم بد جوری می گیرد. یک بغض ِ بزرگ زیر گلو گیر می کند. با هیچ کس نمی شود حرف زد. چون هیچ کس حال ِ آن لحظه ی آدم را درک نمی کند.
به نظرم تنها چیزی که باعث سبک شدن آدم می شود، گریه کردن است. آدم حتما باید گریه کند تا خالی شود. آن بغض ِ بزرگ باید بترکد!

حالا بعضی ها هستند مثل من که به این سادگی ها اشک شان در نمی آید. حتما به خاطر سنگ دل بودنم است. اما می شود این دل سنگ را هم نرم کرد.
کافی است یک بهانه، یک غم و یک بغض بزرگ داشته باشید و تنها هم باشید و این آهنگ از “شیرین” را گوش بدید! آنقدر دردناک می خواند که حتی من ِ سنگ دل هم مغلوبش شدم، دیگر چه برسد به شما که احساساتتان از گل های بهاری هم لطیف تر است :)

این آهنگ را گوش بدید و تا می توانید گریه کنید. مطمئن باشید که چند ساعت بعد، شادترین لحظاتتان را خواهید گذراند.

آهنگ B Kelma Minnak از Sherin Shringar

Download | 1.90 mb

وبسایت شخصی شیرین

صبح است دیگر. باید یک چیز ِ ملایم گوش کرد. دیگر چه بهتر که آن چیز ِ ملایم، یکی از شاهکارهای پیاف باشد :)

آهنگ Rhinestone Highway از ادیت پیاف

Download | 1.50 mb

سر صبح هرچیزی را نمی توان گوش داد. یک چیزی باید باشد که با گوش کردنش، احساس خوبی به آدم دست بدهد.
ضمن اینکه شاید این را قبلا شنیده باشید، پس نخندید به این علیرضا :)

آهنگ بهترین ترانه از بردیا
مث ِ آسمون که تنها امیدش چنتا ستارست          دیدن برق نگاهت واسه من عمر دوباره ست
هر سرانگشت تو یعنی قصه ی خوب نوازش          هر نگاه عاشق تو غزل آبی خواهش
جاده های مهربونی میگذره از تو نگاهت               روشن شبای تارم با خیال روی ماهت

Download | 2 mb | bardia – best song

خواب دیدم که سعی می کنم در ِ صندوق عقب ِ ماشین را ببندم، اما بسته نمی شود. شش بار پشت سر هم، محکم کوبیدمش تا بسته شد. چه پر تلاش شده ایم حتی در خواب نازمان :)

این وقت ِ صبح، هیچ چیزی بیشتر از یک پوران به آدم نمی چسبد :)

من ندانم چرا ای گل ِ من، همدم ِ خار و خصی، همدم ِ خار و خصی تو

تار و پود ِ جانم ز ِ حق، شد گسسته چو دیدم من
رفتی و گسستی ز ِ ما، با رقیب ِ من پیوستی

Download | 2.21 mb | pooran

یک مو که از قبل کنده شده بود و به موهای دیگر چسبیده بود، آرام آرام جدا شد و سقوط کرد روی کیبرد!

الکتریسیته توی هوا پخش شده. باد ِ گرم. می چسبیم به هم و مرزها فراموش!

امروز روز ِ دومی هست که چشمانت را باز نکرده ای! دیشب تا صبح برایت دعا کردم. از اغما برمی گردی. می دانم.
برادرت، چشم به راهت هست…

پ.ن.1- واقعا نمی دانم چه بگویم. خواهش دارم برای سومای عزیز دعا کنید.

آدم ها را نمی بینند. تو حال خودشان هستند. ماشین ها را نمی بینند. پیرمرد دوچرخه سوار که چشمان ضعیفی دارد را نمی بینند. دختربچه ای که منتظر سرویس مدرسه اش هست را نمی بینند. انگار عاشق شده اند گنجشک ها.

به برادرهای کوچکترم که نگاه می کنم، می بینم خیلی از کارهایی را انجام می دهند که اگر من در سنین آن ها انجام می دادم، قطعا مورد مخالفت پدر و مادرم قرار می گرفتم. اما آن ها خیلی راحت این کارها را انجام می دهند و خبری از مخالفت ها و غرغرهای دائم ِ پدر و مادرم نیست! مثلا من ساعات ِ زیادی را پشت کامپیوتر صرف می کردم و این امر، به شدت، پدر و مادرم را آزار می داد. اما برادر آخری ام اگر 24 ساعت ِ کامل هم پشت کامپیوترش بنشیند، پدر و مادر، هیچ نمی گویند. حالا بگذریم که من پشت کامپیوتر، دوتا کار ِ نسبتا مفید انجام می دادم و برادرم فقط بازی (!)

یک همچین چیزی، سه دلیل می تواند داشته باشد.
1. پدر و مادر، تجربه ی بیشتری کسب کرده اند.
2. زمانه به تدریج عوض می شود.
3. پدر و مادر، دیگر حوصله ی امر و نهی کردن ندارند!

نتیجه گیری: بچه های اول، قربانی ِ کم تجربگی ِ پدر و مادرهایشان هستند!

پ.ن.1- البته پدر و مادر ِ من خیلی هم کم تجربه نبودند ها :)